China

Zoals u waarschijnlijk wel bekend is de Chinese Yuan momenteel gekoppeld aan de dollar. Volgens vele economen tegen een wisselkoers die eigenlijk vele tientallen procenten te laag ligt. Dit heeft de Chinese economie lange tijd substantiële voordelen opgeleverd.

Zo is de Chinese export door de voor China gunstige wisselkoers lange tijd sterk gestimuleerd. Het is niet voor niets dat China tot 'de fabriek van de wereld' heeft kunnen uitgroeien. Naast deze export vormen binnenlandse (overheids)investeringen overigens de tweede belangrijke pijler waar de Chinese economie de afgelopen jaren op geleund heeft.

De sterk groeiende economie gedurende de afgelopen decennia heeft geleid tot het ontstaan van een grote en snel groeiende middenklasse in China. Deze middenklasse en de daarbij behorende particuliere consumptie begint dan ook langzaam maar zeker een stevige derde pijler onder de Chinese economie te vormen. Vandaar dat de Chinese groei nog altijd zo sterk is.

Mede om te voorkomen dat de Chinese economie oververhit raakt en het risico op 'geïmporteerde inflatie' vanwege de te lage wisselkoers beperkt te houden, is het te verwachten dat China haar munt meer en meer zal ontkoppelen van de Amerikaanse dollar. Inflatie - onder andere in de vorm van stijgende voedselprijzen - leidt immers juist in landen zonder fatsoenlijk sociaal stelsel nogal eens tot rellen en sociale onrust. Vanwege de genoemde derde pijler - de ontstane middenklasse - heeft de Chinese overheid voor een ontkoppeling nu ook voldoende ruimte. De Chinese economie is immers steeds minder afhankelijk aan het worden van de buitenlandse export.

Amerika

Waar de Chinese consument eigenlijk lange tijd onder haar stand heeft geleefd, geldt voor haar Amerikaanse tegenpool het omgekeerde. Anders dan de gemiddelde Chinees spaart de Amerikaanse consument weinig (of niet) en consumeert ze juist te veel. Zo maken de Amerikaanse consumentenbestedingen ruim 70% van de Amerikaanse economie uit. Voor China bedraagt dit percentage slechts 30%.

De koopwoede van de Amerikaanse consument in combinatie met een te laag gewaardeerde Yuan heeft ertoe geleid dat Amerika vooral uit China veel importeert. Enkel detailhandelsconcern Wal-Mart bijvoorbeeld importeerde afgelopen jaar voor US $ 27 miljard uit China. Zou Wal-Mart een land zijn, dan was zij de op vijf na grootste importeur van Chinese producten.

De forse Amerikaanse import en haar relatief bescheiden export verklaren het flinke tekort op de Amerikaanse handelsbalans. Zoals u wellicht weet geeft de handelsbalans het verschil weer tussen de totale waarde van de export minus de totale waarde van de import van een land.

Daarnaast kent Amerika een fors tekort op haar begroting (het verschil tussen de inkomsten en uitgaven van de Amerikaanse overheid). Om dit tekort aan te vullen zijn vele Amerikaanse staatsobligaties uitgeven.

Nu zijn het de afgelopen jaren in het bijzonder de Chinezen geweest die de Amerikaanse obligaties kochten. Immers, op deze wijze konden zij de dollars die zij via de Chinese export ontvingen als het ware terug in Amerika investeren. Waarom men dat deed? Enkel op deze wijze was het voor China mogelijk de voor haar gunstig lage wisselkoers van de Yuan intact te houden.

De forse vraag vanuit China naar Amerikaanse obligaties heeft de koers ervan flink opgedreven. Zoals bekend betekenen hogere obligatiekoersen lagere rentes. Dit proces heeft er dan ook aan bijgedragen dat de lange rente juist in Amerika lange tijd zeer laag is geweest. En deze lage rente vormt op haar beurt een belangrijke verklaring voor de Amerikaanse huizenbubbel en de daaropvolgende crash en kredietcrisis. Zie hier ook de link tussen Chinese valutapolitiek en de nationalisatie van onze banken…

Inspelen op de ontkoppeling

Juist doordat China grote hoeveelheden Amerikaanse staatsleningen bezit is te verwachten dat China voorzichtig zal opereren. De Yuan zal waarschijnlijk dan ook niet ineens maar eerder langzaam en stapsgewijs van de dollar losgekoppeld worden.

Een meer marktconforme wisselkoers maakt de Chinese economie minder afhankelijk van export en het verkleint bovendien het inflatierisico in China. De sterk gegroeide Chinese middenklasse kan de economische pijler van de export inmiddels steeds beter vervangen.

De ontkoppeling van de Yuan maakt het voor de Chinese overheid minder noodzakelijk om maar blijvend grote hoeveelheden Amerikaanse staatsobligaties te kopen. Dit leidt dus mogelijk tot een hogere rente in Amerika en dat noopt de Amerikanen er toe hun uitgaven meer in lijn te brengen met hun inkomsten. Wat meer sparen en minder consumeren dus.

Een duurdere Yuan betekent echter ook dat Amerikaanse import uit China opeens een stuk duurder wordt. Amerika zal daardoor minder uit China gaan importeren en weer meer zelf produceren. Ontkoppeling kan zo bezien gunstig uitpakken voor de werkgelegenheid in Amerika. Sommige schattingen gaan er zelfs vanuit dat een volledige ontkoppeling zou leiden tot meerdere miljoenen nieuwe banen in Amerika. Dat zou een mooie opsteker zijn voor de Amerikaanse werkgelegenheid.

Per saldo menen wij dat een geleidelijke ontkoppelen van de Chinese Yuan en de Amerikaanse dollar bestaande economische onevenwichtigheden verkleint. Voor beleggers is dat goed nieuws.
Een opwaardering van de Chinese Yuan maakt Chinese aandelen - en evenzo aandelen van bedrijven die een substantieel deel van hun omzet in China behalen - extra interessant. En dan vooral uiteraard wanneer het laaggewaardeerde aandelen van kwaliteitsbedrijven betreft. Men profiteert hierbij dan immers niet alleen van eventuele koerswinsten maar ook van het geleidelijk meer waard worden van de Chinese munt.